PROLOG
ZANIM NIEBO ZDRAŻNIŁO
Long before the Siege descended… long before the Thirty‑Three Domains were carved into fear and ruin… there was an age the historians would later call The Last Peace.
It was not unity.
It was not harmony.
It was simply the longest stretch without their feuds erupting into full-scale war.
The Last Peace
During the Last Peace, the Thirty‑Three lived under shared skies, but never united. Old grudges smoldered beneath every courteous bow. Border skirmishes flared and faded like sparks in dry grass. Treaties were signed with one hand and undermined with the other.
And yet, for a time, the world held.
Trade flowed. Armadas patrolled. Royal courts glittered with ceremony and pride. Each Domain believed itself the heart of civilization.
But none shone brighter than Unzen.
Capital of the High Order
Forged in mountain storms and tempered by centuries of conquest, Unzen was the jewel of the east — a Domain whose armadas were feared, whose scholars were revered, and whose royal bloodline was said to descend from the first kings of the Founding.
A Capital of the High Order, its Sentinel, Jason Storm‑Bound, was a living legend.
Where Unzen walked, the others watched. Where Unzen faltered, the world would tremble.
The Elemental Sentinels
In those days, the Sentinels were not relics or memories — they were the living embodiment of royal authority. Chosen young and squired for decades, each apprentice served a Sentinel Master whose armor they might one day inherit — if they survived long enough. Some Masters took as many as ten squires in a lifetime; most lost more than they raised. Only the strongest, the most attuned, ever rose to Sentinelhood and claimed their Master’s armor. A single Sentinel could break a battalion. To behold one was to witness divine authority — a living shield. Their armors were relics of the Founding, forged when mana was raw and the elements still bound to the land. But the armor alone was not enough. Only those with the right discipline, spirit, and resonance could survive the bond. To wear a Sentinel’s armor was to carry the weight of a kingdom. And in the Last Peace, the Sentinels stood at full strength — a sight the world would never see again.
The First Omen
It began as a tremor in the deep mana — so faint that only the most attuned felt it. A ripple beneath the world. A shiver in the ley currents. A momentary dimming of the constellations. Scholars debated. Priests whispered. Sentinels stood watch in uneasy silence. In time, the Domains ignored it.
Peace, even fractured, had made them complacent.
The Second Omen
A pulse of energy — unnatural, directionless, wrong. Animals fled their dens. Storms formed without wind. The night sky flickered like a dying lantern. This time, all the Domains felt it. None understood it. And so they turned on one another. Whispers spread that it was a power play from the Obsidian Reach… or a veiled warning from the Sanctified Realm… or, Founders be damn, some forbidden experiment of the Arcane Academia. Whatever the truth, the tremor had become impossible to ignore.
Uneasiness Spreads
Even in the high citadel of Unzen, the tremors stirred unrest. King Edrich withdrew into the royal archives, poring over ancient scrolls and half‑forgotten histories in search of answers no scholar could give. His advisors spoke of sleepless nights, of candles burning to their stubs, of the King tracing symbols older than the Domains themselves. And if a King as mighty as Edrich was troubled, the rest of the Domains had reason to fear — for the very mana of the land had begun to shift.
The Last Peace Ends
The omens passed like shadows across the world — subtle at first, then unsettling, then impossible to dismiss. And still the Domains clung to their rivalries. Their posturing. Their pride. Their blindness.
Until the night the sky finally trembled.
Until the moment the heavens tore open. Until the world learned that peace — fractured or not — had never prepared them for what was coming.
The fall did not begin with monsters. It began with warnings no one heeded.
ROZDZIAŁ 1 — OBLĘŻENIE
Ciężar nadziei
Świat Trzydziestu Trzech Domen zawsze był miejscem cudów – krainą, w której magia żywiołów płynęła niczym oddech, gdzie królestwa wyrastały z gór i mórz, a szlachetne Domeny strzegły swoich poddanych z honorem i dumą. Ale nawet w krainie ukształtowanej przez cuda nic nie mogło ich przygotować na grozę, która zstąpiła z gwiazd.
Wszystko zaczęło się od wstrząsu na niebie.
Fala. Zniekształcenie. Cisza.
Wtedy niebo się otworzyło.
Z głębin kosmosu przybył gatunek, którego żaden uczony nigdy nie nazwał, przed którym nie ostrzegała żadna przepowiednia i którego żaden Strażnik nigdy nie wyczuł. Nie były to demony. Nie duchy. Nie magiczne stworzenia. Coś Gorszego.
ROZDZIAŁ 2 — KONKLAWE
Królowie i królowe
Konklawe nie zwoływano od wieków. Od czasów Założenia wszyscy władcy Domen nie zebrali się pod jednym dachem. Jednak teraz, gdy świat płonie, a Oblężenie pochłania wszystko na swojej drodze, wezwanie zostało ogłoszone – i władcy odpowiedzieli.
Nie przyszli z zaufania. Nie z jedności. Ale z konieczności.
Świat umierał, a głos księcia Aricka stał się jedyną nicią podtrzymującą nadzieję.
Przybycie władców
Wielka marmurowa sala Konklawe była pomnikiem minionych epok – strzeliste kolumny z wyrzeźbionymi symbolami pierwotnej Trzydziestki Trójki, sklepiony sufit ozdobiony konstelacjami, które nie świeciły już tak jasno jak kiedyś. Sześć pustych tronów stanowiło milczący hołd dla upadłych domen.
Zamów w przedsprzedaży książkę pierwszą
ROZDZIAŁ 3
UPADEK REGENTA
Bracia Krwi
Wojna z Oblężeniem szalała przez dziewięć i pół roku. Dziewięć lat poświęceń. Dziewięć lat płonących królestw. Dziewięć lat Strażników upadających szybciej, niż mogli zostać namaszczeni.
Ale ostatecznie — wbrew wszelkim przeciwnościom — Dominium zwyciężyło.
Ostateczna bitwa była burzą żywiołowej furii i desperackiej determinacji. Kiedy ostatni z Oblężonych zostali zepchnięci do Krainy Otchłani, świat odetchnął po raz pierwszy od dekady. Pisywano pieśni. Wznoszono pomniki. Ludzie uwierzyli, że powrócił pokój.
Jednak nie pokój był tym, co ich czekało.
W cieniu zwycięstwa zaczął kształtować się nowy strach.
Regent, który nie chciał ustąpić
ROZDZIAŁ 4
Sieroty
Pod zasłoną ucisku
Choć jej życie zostało oszczędzone, lata nie były łaskawe dla córki króla Aricka.
Do ósmej zimy pałacowe kuchnie stały się całym światem Ariki – światem dymu i gorąca, brzęku garnków i ostrych głosów, które trzeszczały jak bicze. Świt nigdy jej nie budził; zawsze była na jawie, już pracowała, już przygotowywała się na wszelkie okrucieństwa, jakie miał przynieść dzień.
Gospodyni – kobieta o bystrym spojrzeniu i głosie jak zgnieciony kamień – zdawała się czerpać przyjemność z przypominania Arice o jej miejscu. Upuszczony kubek, powolny krok, nawet najmniejsze zawahanie mogły skończyć się chłostą lub szturchnięciem, które sprawiło, że potykała się o kamienne płyty. W pierwszych latach Arica zastanawiała się, dlaczego kobieta tak zaciekle nią gardziła – tak często ją biła.
ROZDZIAŁ 5
PRAWDA W CIEMNOŚCI
Imieniny i tajemnica
W kolejnych latach Arica nauczyła się poruszać po pałacu niczym cień – unikać najgorszych humorów, wyczuwać niebezpieczeństwo w grymasie na ustach czy w ruchu kroków. Ethan nadal osłaniał ją, kiedy tylko mógł, ale nawet on nie mógł być wszędzie.
Jedna stała, której się nie spodziewała, pochodziła z miejsca, którego najbardziej się obawiała.
Lochy.
Początkowo podawała tace w milczeniu, ze spuszczonymi oczami i wstrzymując oddech. Ale starzec w ostatniej celi – ten o życzliwych, zmęczonych oczach – zawsze witał ją jak kogoś godnego uwagi.
„Uważaj na schodki, dziecko” – mruczał. „Za bardzo cię dziś wymęczyli?” „Rośniesz w siłę, mawiał często, widzę to”.
Nikt inny w pałacu nie zwracał się do niej w ten sposób.